ในอากาศยามเช้า แสงแดดที่กระทบกับใบหน้าของหนุ่มร่างบาง ใบหน้าที่หวาน หวานยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีก หนุ่มร่างบางเป็นที่หมายปองของสาวๆ รวมไปถึงหนุ่มๆ อีกด้วย แต่เจ้าตัวไม่เคยสนใจใครเลย นอกจาก เพื่อนสนิท ที่หน้าตาคมเข้ม ใบหน้าที่ได้รูปเป็นที่หมายปองของสาวๆ เพราะความเป็นผู้ชายเต็มตัวทำเอาสาวๆ แถวนี้ต้องหลงรักหนุ่มคนนี้กันหมด รวมทั้งหนุ่มหน้าหวานนามว่า ... ทงแฮ
“อย่าคิดว่าจะได้ใจจากน้องชายของฉัน” เสียงเยาะเย้ยถากถางจากผู้ที่เป็นพี่ชาย ที่ใบหน้าสวยราวกับหญิง... ฮีชอล หวงน้องชายเป็นที่สุด
“พี่พูดเรื่องอะไร” ถึงจะเข้าใจในความหมาย แต่ก็ต้องทำเป็นไม่รู้เรื่อง
“ไอ้ปลา ไม่ต้องมาทำไก๋ ฉันรู้หรอกน่าว่านายชอบน้องของฉัน” เก่งจริงนะ ทีเรื่องของตัวเองทำไมถึงได้รู้ช้านัก ก็พี่ฮีชอลเค้ามีเพื่อนเป็นหนุ่มหล่อ สุภาพบุรุษมากๆ นามว่า...ซีวอน แต่เค้าสองคนกลับไม่รู้ใจตัวเองเลย มัวแต่ทะเลาะกันไปมา เพราะความหวงในตัวอีกฝ่าย...เฮ้อ
“ผมรู้หรอกน่า คิบอมเค้าไม่สนใจผมหรอก” ทงแฮพูดด้วยความน้อยใจ น้อยใจที่คิบอมไม่เคยจะสนใจเค้าเลย นอกจากจะชอบแกล้งเค้าเท่านั้น
“ก็ดีแล้ว ฉันไปล่ะ” ฮีชอลเดินออกจากโรงเรียนไป ทำให้ทงแฮต้องยืนเหงาๆ อยู่คนเดียว เค้ามองคิบอมมาตั้งแต่ออกจากห้องเรียน จนกระทั่งเดินออกจากโรงเรียนไป
“ยังไม่หายโกรธอีกเหรอเนี่ย” ทงแฮกับคิบอมมีเรื่องต้องทะเลาะกัน ทั้งๆ ที่ทั้งสองคนก็เป็นแบบนี้ประจำ แต่ครั้งนี้มากกว่าครั้งอื่นๆ
เมื่อสองสามวันที่แล้ว
“คิบอม วันนี้ฉันจะไปเที่ยวกับฮยอกแจนะ ไปด้วยกันมะ” ทงแฮที่กำลังอารมณ์ดีที่จะได้ไปเที่ยวกับเพื่อนที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่
“วันนี้ฉันมีธุระ นายไปเถอะ” คิบอมบอกด้วยหน้าตาที่ดูจะน้อยใจทงแฮเอามากๆ
ทีกับผม ไม่เห็นจะร่าเริงขนาดนี้เลย อยู่ด้วยกันทีไรต้องปั้นหน้าโกรธผมอยู่เรื่อย เพราะผมแกล้งบ่อยๆ งั้นเหรอ ก็ผมชอบแกล้งเจ้าปลาน้อยของผมนี่นา ตั้งแต่วันแรกที่ผมได้เจอ ผมหลงรักท่าทางสดใส ร่าเริง เหมือนคนที่มองโลกในแง่ดีเสมอ แววตาที่เป็นประกายระยิบระยับทำให้ผมหลงนายคนนี้เข้าเต็มเปา
“สวัสดี ฉันชื่อทงแฮ เรามาเป็นเพื่อนกันนะ” คนอะไร อยู่ดีดีก็เดินมาแนะนำตัว แล้วก็บอกว่าเป็นเพื่อนกันนะ ... ความคิดครั้งแรกที่ผุดขึ้นมา คิดว่า นายคนนี้น่าสนใจ
“คิบอม” คำเรียบง่ายสั้นๆ จากหนุ่มที่ถูกถาม ต้องทำให้หลายคนหงุดหงิดเป็นแน่ พร้อมด้วยท่าทางที่ไม่สนใจคนถามด้วย แต่ไม่ใช่กับนายคนนี้ ...
“เราไปทานข้าวกันดีกว่า” แปลกจริงๆ ... ช่างน่าสนใจอะไรแบบนี้
“ไม่ล่ะ ฉันมีขนมปังแล้ว” แล้วรอยยิ้ม เหมือนนึกอะไรออก ก็ผุดขึ้นมาบนหน้าหนุ่มที่ชื่อทงแฮ
“รอฉันก่อนนะ ถ้านายทานก่อน นายตายแน่” ผมตกใจ เพราะทงแฮวิ่งออกไปเร็วมาก และผมก็ขำกับความน่ารักของพ่อหนุ่มคนนั้น กลับมาอีกที มือที่ถือถุงขนมปังขึ้นมา ทำให้ผมอดขำไม่ได้ จนต้องหัวเราะขึ้นมา คนตรงหน้าเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ ทำให้ผมตกใจเอามากๆ
“นายหัวเราะอะไร” อยากจะตอบไปมากๆ ว่า เพราะนายถึงทำให้ฉันเป็นแบบนี้
“ช่างเถอะ งั้นมาทานกันดีกว่า หิวจะแย่แล้ว” ทันทีที่หนุ่มร่างบางเดินมานั่งเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้าม พร้อมกับแกะถุงขนมปังเพราะความหิว ทำไมนายตลกแบบนี้นะ...ผมคิดในใจ
“ฉันรู้นะว่านายคิดอะไรอยู่ รีบทานซะ” รู้ซะด้วยว่าคิดอะไร แปลกจริงๆ 55+
หลังจากนั้นเราสองคนก็คุยกัน เริ่มถูกคอกับทงแฮแล้วจริงๆ จากการที่คุยกันนั้น ทำให้ผมรู้ว่าเค้ามีชื่อเรียกอีกชื่อ คือ Fishy น่ารักมากๆ ผมหลงไปกับความน่ารัก สดใสของทงแฮเข้าเต็มๆ
แต่วันนี้เจ้าปลาน้อยหน้าตาร่าเริงมากๆ เพราะเจ้าเด็กมาใหม่คนนั้น ... คนอะไรหน้าตาก็น่ารัก แต่หน้าเหมือนไก่ชะมัด ... ทงแฮดีใจที่ได้เพื่อนใหม่ แล้วมาแนะนำให้ผมรู้จักอีกด้วย ท่าทางที่จับไม้จับมือ กอดคอ ทำให้ผมไม่พอใจ ผมจึงเดินออกไปนอกห้องด้วยความไม่พอใจทันที
เราหวงเจ้าปลาน้อยงั้นเหรอ ... ท่าทางมีความสุขของเจ้าปลาน้อย เพราะคนอื่นที่ไม่ใช่เรา ทำให้เราเป็นขนาดนี้เลยเหรอ ... คิบอม นายคงชอบเจ้าปลาน้อยเข้าจริงๆ แล้ว
“งั้นฉันไปนะ ฮยอกแจเราไปกัน” ทงแฮเมื่อได้รับคำตอบจากเพื่อนรัก ก็ทำให้เค้าเดินออกไปหาฮยอกแจด้วยรอยยิ้ม ที่ใครๆ ก็รู้ว่าแฝงด้วยความน้อยใจ
คิบอม ... ตั้งแต่วันที่ฮยอกแจเข้ามา ทำไมนายถึงต้องทำตัวห่างเหินแบบนี้ ... รู้รึเปล่าว่าทำให้ฉันเจ็บปวดขนาดไหน ... ฉันคิดถึงรอยยิ้ม ... รอยยิ้มที่นายบอกว่ามีเพียงฉันคนเดียวที่ได้เห็น ... ฉันคิดถึงนายนะ ... คิบอม
“นายไม่สบายรึเปล่า” ฮยอกแจสัมผัสที่หน้าผากผมเบาๆ แต่ทำไมผมไม่รู้สึกถึงความอบอุ่มจากมือฮยอกแจเลยสักนิดเดียว ... มันทำให้นึกถึงตอนผมป่วย ... แล้วคิบอมก็มานั่งเฝ้าทั้งวันทั้งคืนด้วยความห่วงใย ... จากครั้งนั้นก็ทำให้พี่ชายจอโหดของคิบอม ไม่ค่อยพอใจมากนัก ... เพราะพี่ฮีชอลเป็นคนที่หวงน้องชายมากๆ
“ไม่เป็นไรหรอก เรากลับดีกว่านะ มันมืดแล้ว” ฮยอกแจพยักหน้า
“งั้นเดี๋ยวฉันไปส่ง” ทั้งที่ผมปฏิเสธ แต่ฮยอกแจก็คาดคั้นที่จะไปส่งผมให้ได้ เพราะคำว่า
“เราเป็นเพื่อนกันนะ นายไม่สบาย เพื่อนคนนี้ก็ต้องดูแลสิ” เพราะคำว่าเพื่อน ...
ทั้งคู่ก็เดินกลับบ้าน ภาพนั้นอยู่ในสายตาของคิบอมทั้งหมด ... ธุระของนายก็คือแบบนี้เองเหรอคิบอม ... เค้าเดินตามมาตั้งแต่สองคนนั้นออกจากโรงเรียน ... เค้าคงจะเป็นพวกโรคจิต...ถึงจะเป็นผมก็ยอม ... เพราะผมเป็นห่วงเจ้าปลาน้อยของผมจริงๆ
“ทำไมนายเดินเร็วนักนะ” ทงแฮที่มองคิบอมเดินออกจากโรงเรียนไป เค้าอยากจะรู้เหตุผล... ทำไมนายต้องทำตัวเหมือนเราไม่ใช่เพื่อนกันแบบนี้ด้วย ... ด้วยความอยากรู้ทำให้ทงแฮวิ่งตาม...ตามใจตัวเอง
“นี่ นายจะไปไหน” ความเหนื่อยที่มาจากการวิ่ง ทำให้คิบอมสงสัยว่าไปทำอะไรมา
“กลับบ้านสิ” อยากจะเอารองเท้าฟาดหน้าสักป้าบ ... ไม่ชอบหน้าบูดๆ เบี้ยวๆ ของนายตอนนี้เลย ... อยากเห็นนายยิ้มนะ ... คิบอม
“ฉันเพิ่งเห็นพี่ฮีชอลเมื้อกี้นี้เอง เค้าไม่ได้กลับบ้านพร้อมนายหรอกเหรอ” ทงแฮสงสัย ... แล้วพี่ฮีชอลไปไหนนะ ... นึกว่าจะกลับพร้อมนายซะอีก
“เห็นไหมล่ะ ฉันไปนะ” ตอนนี้นายก็ยังไม่เลิกกวนพระบาทาฉันเลยใช่ไหม
“ฉันไปด้วยสิ ฉะ...ฉันอยากให้นายติวการบ้านให้อะ” คิดอะไรไม่ออกเลยเรา ... ไม่ได้สอบสักหน่อย ... เค้าต้องสงสัยแน่ๆ
“อืม” เค้าพูดแค่นั้น แล้วก็เดินนำหน้าผมไป ผมใจเต้นอีกแล้ว ... เป็นอย่างนี้ทุกทีเลย
ทางเดินที่เงียบสงบ เงียบเพราะทั้งสองที่ไม่ได้คุยอะไรกันเลย มัวแต่คิดเรื่องของอีกฝ่าย ความเงียบที่ได้ยินแค่เสียงรองเท้าที่กระทบพื้น...ได้ยินแค่เสียงลมหายใจของทั้งสองคน ... จนกระทั่งบางคนที่ทนไม่ไหว ... จึงทำลายความเงียบทันที
“คิบอม นายโกรธฉันใช่ไหม” เค้าที่ยังสงสัยว่าเค้าทำอะไรให้ ทำไมถึงได้โกรธเค้านักหนา
คิบอมผู้ที่เงียบเป็นคำตอบ ... ทงแฮหยุดเดิน ... หน้าฉันนายก็ไม่อยากจะมองใช่ไหม ... ทำไมฉันถึงได้เจ็บ ... เจ็บที่หัวใจ ... แค่เพียงเค้าไม่พูดด้วย ... ไม่สนใจ ... น้ำตาที่กลั้น ต่างไหลออกมา อีกฝ่ายที่รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ... เค้าไม่กล้าหันหลังกลับมามองคนที่เค้ารัก ... เค้ารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้ ... นายทำฉันเสียใจอีกแล้วนะเจ้าปลาน้อย
“ฮือๆ นายเดินหน้าอีกกี่ก้าว ฉันก็จะถอยหลังเท่านั้น” ทงแฮที่รวบรวมกำลังทั้งหมดพูดออกมาด้วยความน้อยใจ ... คิบอมที่ตกใจกับคำพูดของทงแฮ ... เค้าคงยังไม่หันกลับมา
ผมต้องทำยังไง ... ข้างหลังคือคนรักที่กำลังร้องไห้ ... ให้ตายสิ ผมอยากหันไปกอด ... แต่ก็ทำไม่ได้ ... เพราะทงแฮอยู่กับผมทีไร ก็โกรธผมเสมอ ... อยากเห็นรอยยิ้ม เหมือนที่ยิ้มให้คนอื่นๆ ...ผมควรจะเดินหน้าสินะ
เค้าเดินไปแล้ว ... เดินไปแค่ก้าวเดียว ทำไมเหมือนมันไกลแบบนี้ ... นายตัดสินใจแบบนี้ ... ฉันก็คงต้องทำตามคำพูดของฉันสินะ
“คิบอม งั้นเราก็จบกัน” ทงแฮที่พูดพร้อมน้ำตาที่ไหลไม่หยุด เป็นประโยคสุดท้ายหลังจากวิ่งออกไป ... วิ่งออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด ... เจ็บ เจ็บอีกแล้ว ... เจ็บเพราะนายอีกแล้ว คิบอม
เสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ไกลออกไป ... น้ำตาที่คนอย่างเค้าไม่เคยไหล ... กลับต้องไหลเพราะผู้ชายคนนี้ ... ผมทำถูกแล้วสินะ ... แต่ทำไมหัวใจผมแรง ... ไม่มีสักนิดเดียว
คิบอมระบายอารมณ์ด้วยการแตะกำแพง ... ให้ตายสิ
“โธ่เว้ย ... นายเป็นอะไรคิบอม”
เหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้า ทำให้พี่ชายรู้สึกสงสาร ... สงสารทั้งสองคนที่ไม่ยอมแสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมา ... จะเก็บกันอีกนานไหม ... ได้แต่มองน้องชายที่ร้องไห้อยู่ตรงหน้า ทำให้ผมเจ็บ...ผมเป็นพี่ชายที่ไม่ดีเอาซะเลย
“คิม ฮีชอล คนนี้จะเป็นกามเทพเอง” จอมวางแผนอย่างฮีชอลพูดอยู่คนเดียว พร้อมรอยยิ้ม
วันรุ่งขึ้น
“พี่ผมไปแล้วนะ” น้องชายที่หน้าตาอิดโรย บอกลาผมก่อนจะไปโรงเรียน งั้นเริ่มแผนเลยเป็นไง ... หึหึ
“ไอ้น้องชาย ... พี่มีเรื่องจะคุยกับไอ้ปลา” คิบอมตกใจที่ได้ยินชื่อ
“ไม่มาไม่ได้ บอกเจ้าปลาน้อยด้วยนะ” คิบอมทำอะไรไม่ได้ ไม่เคยมีใครที่จะขัดคำสั่งผู้ชายคนนี้ได้เลย
“แล้วพี่ไม่ไปเรียนเหรอ” ชุดนอนลายทวิสตี้ที่ไม่เหมาะกับอายุบ่งบอกว่าวันนี้ไม่ได้ออกไปไหน
“พี่หยุด เพราะมีสอบ อย่าถามมา ไปได้แล้ว”
“จะยิ้มอะไรนักหนา” คิบอมผู้ซึ่งไม่รู้ว่ารอยยิ้มของฮีชอลคืออะไร
แล้วจะทำยังไงดี ... พี่บ้านี่ก็ชวนถูกเวลาจริงๆ ... นั่นมาแล้ว ... เดินมาแล้ว ... ใจเต้นแรง ... ให้ตายสิ ... แล้วเค้าก็เดินผ่านไป ซึ่งไม่เหมือนทุกวัน ที่ต้องเดินมาทักทาย ... แต่ผมต้องบอก ... ไม่งั้นผมได้เป็นศพเพราะพี่ชายแน่ๆ
“ทงแฮ” เสียงเรียกที่ทำให้ผมต้องหยุด ... เค้าเรียกผมงั้นเหรอ ... ทำไมนะ
“วันนี้ต้องนายไปบ้านฉัน” ออกคำสั่งฉันทำไม ... เราจบกันแล้วนะ
“ไม่ไป” ทงแฮผู้ชายที่เอาแต่ใจ ... ย่อมจะตอบตามใจตัวเอง ... แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ ... มันขัดกับใจเค้าทุกอย่าง ... ผมอยากจะไปอยู่แล้ว ... แต่เพราะเมื่อวานทำให้ผมต้องตอบไปแบบนั้น
แล้วคิบอมก็เงียบไป ... แค่นี้สินะ ... จะลองใจฉันรึไง ... ผมเดินไปนั่งโต๊ะข้างหลังคิบอม
เหนื่อย ... ทำไมเหนื่อยแบบนี้นะทงแฮ ... แล้วผมก็หลับไปเพราะความเหนื่อย
หลังเลิกเรียน
“ทงแฮ ไปเที่ยวกันนะ” เจ้าไก่นี่ไม่มีอะไรทำรึไงนะ
ใจจริงเค้าไม่อยากไปเลย ... ไม่มีอารมณ์จะไป ... แต่เพราะเห็นหน้าของบางคนที่มองมาด้วยแววตาไม่พอใจ
“ได้สิ” ผมยิ้ม ... ยิ้มเพื่อประชดบางคน
ผมกับเจ้าไก่เดินจับมือกันออกไป ... ไมเที่ยวนะทงแฮ ... มีความสุขหน่อยสิ ... คิดแล้วได้อะไรขึ้นมา ... เค้าไม่กลับมาหาเราหรอก ... ทงแฮคิด ... คิดจนไม่มองทางข้างหน้า
“ระวัง” ไม่ทันตั้งตัวจริงๆ ... โชคดีที่เจ้าไก่มารับผมไว้ทัน ... ไม่งั้นขาหักแน่ๆ
พอผมมองขึ้นไป ทำให้เห็นบางคนที่ยืนอยู่ ... ไม่สนใจฉันเลยใช่ไหม ...
“เป็นอะไรรึเปล่า” เจ้าไก่ถามด้วยความเป็นห่วง ... ทำไมนายไม่เป็นเหมือนเจ้าไก่นะ
แต่แล้วก็มีมือใหญ่ดึงผมออกไป แล้วลากผมออกมา ... เจ็บชะมัด
“ปล่อยนะ ... ฉันบอกให้ปล่อยไง” บ้ารึไง ... แถวนี้ยิ่งไม่มีคนซะด้วย ...
“นายบ้าไปแล้วรึไง ... ฉันเจ็บนะ” มือใหญ่ค่อยๆ ปล่อยข้อมือร่างบางที่แดงเป็นจ้ำ
“นายต้องไปกับฉัน”
“ฉันไม่ไป” ด้วยความโกรธทำให้ทงแฮต้องตอบกลับไปแบบนั้น
“พี่ฮีชอลมีเรื่องจะคุยกับนาย” ถ้านายหันหน้ามาพูดกับฉัน...ฉันอาจจะไปกับนายก็ได้นะ
“แค่นี้ใช่ไหม” นึกว่านายอยากให้ฉันไปซะอีก ... พี่ฮีชอลมีเรื่องอะไรนะ
“โอเค งั้นฉันจะไป” พอได้ยินคำตอบ คิบอมเดินนำหน้าไปพร้อมรอยยิ้ม ... รอยยิ้มที่เค้าไม่รู้สึกเลยสักนิด ... ดีใจ ... ดีใจที่นายยังอยากจะคุยกับฉันนะทงแฮ
ทางเดินที่เงียบมาตลอดทาง ... ทงแฮผู้ซึ่งไม่ชอบความเงียบ ... แต่ก็ไม่พูดอะไร
จนกระทั่งมาถึงบ้านของคิบอม
“ไง น้องชายกลับมาแล้วพร้อมทงแฮ อิอิ” จะยิ้มอะไรนักหนา ทงแฮคิด
“สวัสดีครับ” ทงแฮทักทายฮีชอลผู้ที่คงจะบ้าไปแล้ว ... เป็นไรไปเนี่ย ... ยิ้มไม่หยุดเลย
“เอ่อ...พี่ฮีชอล มีเรื่องอะไรจะคุยกับผมครับ” ฮีชอลผู้ที่ยังคิดเรื่องจะคุยไม่ออกก็แถไปก่อน
“เดี๋ยวค่อยคุยกันนะ พี่ไปซื้อกับข้าวก่อนดีกว่า” อะไรเนี่ย...
“คิบอม ดูแลทงแฮด้วยนะจ๊ะ” บ้าไปแล้วแน่ๆ... วันนั้นยังหวงน้องชายอยู่เลย
น้องชายฉันคงไม่โง่ใช่ไหม ... โอกาสมาหาแล้วนะ ... ฉันปล่อยให้อยู่สองคนแล้วนะ
แต่คิบอมก็ยังคงเงียบ ... เค้าเดินขึ้นห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ... แล้วก็ลงมาด้านล่าง
ทงแฮที่นั่งอยู่บนโซฟา ...
“เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำมาให้” แล้วคิบอมก็เดินเข้าไปในครัว เพื่อหยิบน้ำออกมา
เค้าวางแก้วน้ำลงตรงหน้า แล้วเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม ความเงียบครอบคลุมเราสองคนอีกครั้ง
สักพักทงแฮก็ลุกขึ้น...จะเงียบอีกนานไหม ... ไม่อยากคุยด้วยขนาดนั้นเลยใช่ไหม ... เค้าทนไม่ไหวแล้วนะ
“คิบอม นายเกลียดฉันมากใช่ไหม” ความนิ่งของผู้ชายตรงหน้า ทำเอาทงแฮผู้ที่เข้มแข็งกลับต้องร้องไห้เพราะความอ่อนแอ ... ฉันร้องไห้เพราะนายมากี่ครั้งแล้วนะ
“ฉันไปทำอะไรให้นาย ... บอกหน่อยสิ ...ฮือๆ ... ฉันอยากคุยกับนายเหมือนเดิมนะ...ฮือๆ”
ทงแฮปาดน้ำตาที่เปื้อนเต็มใบหน้า ... แล้วมองหน้าคนที่เค้ากำลังเสียน้ำตาให้
“กลับมาเป็นมาเป็นเหมือนเดิมนะ...ฮือๆ ... เจ็บ ... ทำไมฉันเจ็บแบบนี้” ทงแฮกุมที่อกเพราะความเจ็บที่หัวใจ พร้อมน้ำตาแห่งความเจ็บปวด
ผมคุกเข่าลงเพราะขาผมแทบไม่มีแรงเลย ... เย็นชาที่สุด ... ฮือๆ
แล้วก็มีมือใหญ่มาเช็ดน้ำตาที่อยู่บนใบหน้าเบาๆ พร้อมจับคางของร่างบางเงยขึ้น ทันทีที่ร่างสูงประกบริมฝีปากกับร่างบาง ... ร่างบางไม่ขัดขืนเลยสักนิด ... เพราะเค้าอยากสัมผัสแบบนี้มากที่สุด ... ร่างสูงค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก พร้อมกับสบตากับร่างบางที่ตอนนี้ก้มหน้าเพราะความอาย
“ไม่เคยโกรธ...ไม่เคยสักครั้ง” แววตาจริงจังที่จ้องมองมายังร่างเล็ก ทำเอาร่างเล็กโน้มตัวเข้าไปกอดร่างสูงทันที
“แล้วทำไมนายถึงทำแบบนี้” ร่างสูงกอดเจ้าปลาน้อยอย่างอบอุ่น
“เพราะฉันรักนาย” ทงแฮดันตัวเองออกจากอ้อมกอดทันที พร้อมกับใบหน้างอนๆ
“รักแล้วนายทำแบบนี้งั้นเหรอ ... คนรักนายเสียใจรู้บ้างรึเปล่า” ความรู้สึกน้อยใจของร่างเล็กพรั่งพรูออกมาจนหมด
“ก็เพราะนายไปยิ้มกับเจ้าเพื่อนใหม่น่ะสิ” ทงแฮถึงกับยิ้มเมื่อรู้
“ก็แค่เพื่อนแหละน่า ... คิดอะไรมาก เอ๊ะ...หรือนายจะหึง” ท่าทางถามของทงแฮ ทำเอาคิบอมหน้าขึ้นสี
เพราะความน่ารักของร่างสูง ร่างบางก็โน้มตัวลงไปเพื่อหอมแก้มร่างสูง
“ฉันรักนายคนเดียวนะ คิบอม” ร่างสูงมองร่างบางด้วยความสุข ทั้งสองจึงกอดกันอีกครั้ง แล้วทันใดนั้น
“อะแฮ่ม ปล่อยน้องฉันได้แล้วไอ้ปลา” ทั้งสองถึงกับผงะออกทันที พร้อมใบหน้าแดงๆ ที่ทำเอาพี่ชายยิ้มแก้มปริ
“ไปทำกันในห้องสิ คนโสดอย่างฉันอิจฉา” แล้วทั้งบ้านก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ และความสุข
“พี่ฮีชอลพี่มีอะไรเหรอ” ทงแฮนึกถึงเรื่องนี้ได้จึงถามขึ้นขณะทานข้าว
“หือ เรื่องอะ...” พลาดแล้วฮีชอล ... เจ้าสองคนรู้แน่ๆ
“พี่บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วยนี่นา” ทงแฮที่เป็นคนตรงๆ กำลังสงสัยในการกระทำ แล้วยิ่งสงสัยเมื่อคนรักของเค้าอมยิ้มเมื่อรู้ทุกอย่าง
“ช่างเหอะน่า” คิบอมช่วยเหลือพี่ชายไว้จริงๆ
“คิบอม นายรู้เรื่องอะไรที่ฉันไม่รู้รึเปล่า” ทงแฮที่คาดคั้นเอาคำตอบ
“ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ ... ยังไงพวกนายก็คืนดีกันแล้วนี่นา” ใบหน้าแดงระเรื่อของทงแฮ ทำเอาบนโต๊ะอาหารหัวเราะเพราะความซื่อ ความน่ารักของเจ้าปลาน้อย
หลังจากทานอาหารค่ำเสร็จ คิบอมก็เดินไปส่งทงแฮถึงบ้าน
“งั้นฉันไปนะ” เมื่อถึงที่ คิบอมก็แยกออกจากทงแฮทันที
“นายไม่คิดถึงฉันรึไง” อาการน้อยใจ ที่คิบอมต้องแยกจากเค้า
“คิดถึงสิ ฉันคิดถึงปลาน้อยของฉันอยู่แล้ว” คิบอมหยอดคำหวาน ทงแฮที่เขินจนม้วนอายต้องทุบร่างสูงเบาๆ
“ฉันไปได้แล้วใช่ไหม”
“เดี๋ยว” ร่างบางเดินเข้าหาร่างสูง พร้อมยืดตัวให้เท่ากับร่างสูง แล้ว...
“จุ๊บ ฝันดีนะ” สัมผัสที่แก้ม ทำให้ร่างสูงอึ้งเพราะตกใจ ดีใจ จนทำอะไรไม่ถูก
จะน่ารักอะไรขนาดนี้เนี่ย ... ไม่จับปล้ำก็ดีเท่าไหร่แล้ว ... แล้วเค้าก็รวบรวมสติได้
“อืม” การเดินจากกันของทั้งสอง ... พร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข ... ทำให้โลกใบนี้กลับมาสดใสอีกครั้ง
********************************
55+ อยากลงฟิคกับเขาเหมือนกัน
ฟิคเน่าๆ ก็ทนอ่านหน่อยละกันนะ เหอๆ
ถ้ารักคิเฮ ก็อ่านให้จบนะ ^^
ขอบใจจร้า
